இழுத்துப் போட்ட மழை

கவிதைத் தவிர்த்த நேரத்தில்
கம்பியாய் நீர்க்கணைகள் எறிந்து
நிலத்தை ஈரப்படுத்தி விட்டது
வானம்

இலக்கற்ற பயணத்தில் ஆடி ஒதுங்கி
கலங்கி குலுங்கி கவிழ்ந்தே விட்டது காகிதக்கப்பல்
தெறிப்பது நீர்த்திவலை மட்டுமல்ல தவிப்பும் மகிழ்ச்சியுந்தான்
நிமிர்த்தி செலுத்த பாயும் கால்களை
யாரோ போட்டிருந்த உத்தரவு கட்டியிருந்தது

தெருவிலிருந்து அவசரமாய் கதவிடுக்கு வழி
நுழைகிறது ஓர் சாலைப்பூச்சி
செடிமரம் விளக்குத்தூண் எல்லாம் தலையுலர்த்த
தேடுகிறது கொடியில் நனையும் சிவப்பு துண்டுகளை

நனைந்த உலகின் அத்தனையும் ஏளனமாய் பார்க்கிறது
வீட்டு கண்ணாடி சாளரத்தில் பூமிபார்கும் என்னை

எம்வீட்டு புறக்கடை வழியாக
விரித்த தம்பிஞ்சுக்கரம் கொண்டு
உள்ளே இழுத்துப்போட்டான் மழையை
உற்சாகமாய் இரண்டு வயது பாலகன்