கவிதையா? பாடலா?

கவிதை எழுதினேன் காதலிக்கு
அவள் அறியா எந்தாய் மொழியில்
காட்டினால் இசைத்திடென்றாள்
அறிந்திடேன் இசைஇலக்கிணம்

மலர்களின் மென்மை அவளுக்கும் பிடிக்கும்
மங்கையும் அதுதான் என்றேன் புரியாமல் விழித்தாள்
நிலவும் இரவும் அவளுக்கும் மயக்கந்தான்
நீதான் என்றால் சிரித்து விலகினாள்

பாடலை பிரித்து பதம் பார்க்கிறாள்
எழுத்துகளுக்கு ஏதொ பெயர் சூட்டுகிறாள்
பார்க்கிறேன் ஏறேடுத்து அவள் கவிதைத்தான்
எப்படியிருந்தாலும் இசையும் இனிமைத் தான்

இப்படியாக வேறுபாடுகளிருந்தும் காதலிக்கிறேனிவளை
ஒத்ததிர்வு தேடுகிறேன் உண்ர்வுப்பூர்வமாய்
மொழித் தான் புரியவில்லை மனம் கூடவா?
மவுனத்திற்கு வாய் வைக்க மறந்தது யார்?

இரவுக்கும் பகலுக்குமிடையே

சிந்தித்து பார்த்தேன் தோழி
சிலமணி நாம்
சந்தித்தால் என்னவென்று
சிந்தித்து பார்த்தேன் தோழி

எக்காளமிட்டேன் அடி
முக்காலம் உன்னோடு
முழுசாக நானிருப்பேனென
எக்காளமிட்டேன் அடி

கைத்தட்டி சிரித்தேனடி
நின் மெய்த்தட்டி மயங்கி
மெதுவாக கண்விழித்தேனென
கைத்தட்டி சிரித்தேனடி

கவிதைக்கு தாளெடுத்தேன் தோழி
கருவாய் உன்னுருவை மெதுவாய்
வருடி வாஞ்சையாய் உச்சிமுகர
கவிதை பிறந்ததடி தோழி

ஊர்வலம் செல்வோமடி
ஊர்கதை சொல்லவா நீ
உள்ளத்தில் விளக்கேற்று அடியே
மெள்ளமாய் உனை நுகர்வேன் அந்நொடியே

“கனவுகள் கலையட்டும்
காட்சிகள் தொடங்கட்டும்
கேசம் கலைந்து கட்டிலில் புரண்டது போதும்
மோசம் போகும்முன் போர்களம் புகுந்திடுவோம் !!”

பராபரமே

நினைவுகள் நகர நெஞ்சம் கனக்கிறது
நிலையற்ற பொழுதினில் நானிருந்த தடயங்கள்
நீர்கசியும் விழிகள் நெகிழ்ச்சியாய் இதயம்
நிறைந்த நின்னூடகம் நினைவுறுத்தியது நீயிருப்பதை

தாயாக தமிழாக உயிரோடு தழுவினாய்
தனியாக திளைத்த தருணங்கள் எனக்கேது?
சுதந்தர மூச்சோடு பெருந்திடம் வழங்கினாய்
சுயபெருமைக்கு இங்கெது சிந்தையில்?

உனது பெருமகிழ்ச்சி எனது வளர்ச்சி
உனது பரிசு எனது மனிதர்கள் பதவிகள்
நம்பிக்கையூட்டுகிறாய் தனியாளாய் புவிவெல்ல !
நானறியாது ஏந்துகிறாய் தடுக்கிவீழ் நேரங்களில் !!

அறிவிற்கு புலப்படா ழ்ந்த பரம்பொருளே
அடியேனின் வாழ்வு உன்பேரிசையில் சிறுதாளமோ?
பேராற்றலின் அதிர்வோட்டம் எனது உயிரோட்டமோ?
பரந்த சகவாழ்வும் சமவாழ்வோ? அதுவொன்றோ?

இனி

வாழ்க்கையோர் போராட்டம் என தயாராவதா?
விளையாட்டென விதிகளை சரி பார்க்கவா?
சிரச்சுமையென கடன் கழிப்பதா?
சுலபமாய் சிரிப்புடன் எதிர்கொள்வதா??

..இராசிரா