நேர்த்திக்கடன்

 அமேசானும் ஃப்ளிப்கார்ட்டும்

வாசலில் அனைத்தையும்
குவித்துவிடுகின்றன.

ஸ்விக்கியும் ஸோமாட்டோவும்
வேளை தவறாமல்
உணவை ஊட்டிவிடுகின்றன.

பொழுதுபோக்கும் என்னோடே
எப்போதும் ஒட்டி,
மகிழ்விக்க முயல்கிறது.

பார்த்து பழகவும்,
புறம் பேசவும்,
விளையாடவும்,
வியர்வை சிந்தவும்
தேவையில்லை இனிமேல்.

நேர்த்திக்கடனும் ஆன்லைனில்
முடிந்துவிடுகிறது.

யாரோ தேங்காய் உடைக்கிறார்கள்.
என் வேண்டுதலுக்காக யாரோ
கொழுக்கட்டை செய்கிறார்கள்.

ஆசையும் பயமும்தான்
அடங்காமல் இருக்கின்றன.
பிரார்த்தனைகளும் பல புதுப்
பிறவிகள் எடுக்கின்றன.

இன்றும் காசு மட்டும்
உழைத்தால்தான்
வருகிறது.

வீட்டிலே உழைக்கலாம்.
எப்போதாவது உழைக்கலாம்.
அரைப்பொழுது உழைக்கலாம்.
உழைப்பவனை உழைக்கச் சொல்லி
உழைக்கலாம்.
அறிவு கொண்டு உழைக்கலாம்.
ஏமாற்றியும் காசு சேர்க்கலாம்.

“AI” — செயற்கை நுண்ணறிவு —
எல்லாவற்றையும் மாற்றிடுமாம்.
வேலை எளிதாகிவிடுமாம்.
நிறைய நேரம் மிச்சமாகுமாம்.

என்ன செய்வது
எஞ்சிய நேரத்தை?

ரோபோட்களும் ட்ரோன்களும்
அனைத்தையும் வாசலில் குவிக்கும்.
ஆளில்லா சிற்றுந்துகள்
உணவை பரிமாறும்.

காசு மட்டும் தேவை —
உழைக்க வேலை?

புடவைக்கடையில்
சீல் குத்தும் அந்த வேலை?

பொது கழிப்பறையில்
“உள்ளே போங்க” என்று
சொல்லும் அந்த வேலை?

பிளாஸ்டிக் பொறுக்கும் அந்த வேலை?
பூ விற்கும் வேலை?
வெள்ளரி குவிக்கும் வேலை?
“யாரைப் பார்க்கணும்?” என்கிற வேலை?
“அம்மா இல்லை” என்கிற வேலை?

இத்தனை ஆக்கத்திறன்
தேவைதானா?

பல கோடி விதைகள் கொண்ட
மரங்கள் சொல்வதென்ன?

சராசரியாய் சில துறைகளிலும்,
முட்டாளாய் பல துறைகளிலும்
வாழ்வது வரமில்லையோ?

வலியதே நிலைக்குமெனில்,
வாழ்க்கை சில ஆயிரம் பேருக்கேயானதா?

இன்னும் கல்வி, செல்வம், வீரம் கொண்டு
தன்னை உயர்த்தி
உலகை ஆள முயல்கிறோம்.

ஏழு கோடியை அடக்க
இன்னும் பல தொழில்நுட்பங்கள் தோன்றும்.
அவற்றை அடக்கும் அறிவு
நமக்கிருக்குமா
என்று தெரியவில்லை.

இறைவனை வேண்டுவோமோ,
அல்லது “AI”-யை வேண்டுவோமோ,
நேர்த்திக்கடன் பல செய்வோம்
புது உலகில்.

நல்மனம் மட்டுமே
நல்வழி காட்டும்.
மெய்யறிவு மட்டுமே
மகிழ்வைக் கூட்டும்.

 

Inclusion for Completion

 In the continuum of my infinite dimensions,

I hold fragments of color, music, and emotion,

Strands of woven thoughts, fragrances, and feelings,

Pieces of love, harshness, and life’s dealings.

I grasp some truths, yet lose others,

Caught in the stillness as time smothers.

I breathe in warmth, cold sacrifices, and screams,

Drink freedom, ambitions, forces, and dreams.

I tread on generational debris, barefoot and raw,

Eating rules, expectations, and words I never saw.

When I reach out, my heart melts,

Splintering into fragments no one has felt.

Is my song of belief a burden to sound's waves?

A bouquet of flowers mistaken for mere garden strolls.

My ears absorb ceaseless commands to behave,

Yet blanket empathy offers no warmth to my soul.

I search for myself in me—and within you.

I am tangible, yet invisible, in this world askew.

I find no place on deciding boards,

Not even reflections in God's abode.

The Sun refuses to cast my shadow,

Nor the rolling hills echo.

On the stage, I am summoned for your entertainment,

And when the curtains fall, emptiness is my statement.

Why does the blood of my food taint my view,

Why do the veils filter my face through?

The music of my love cannot take the stage,

Caged is my soul, bound is my rage,

Buried is my identity in the forgotten age.

When I stand, genuine and whole,

You recalled comforts of eras long cold:

The servitudes of a secured past,

The ego-kisses of privilege amassed,

The biases of generations steadfast.

You remember them all, forgetting my soul.

I am the blind men’s elephant,

Draped in Shadows and painted black.

You feel me by Vagina, gender, country, and race,

Reduced me to language, faith, or my perceived disgrace.

The deceit, the love, the Dalit, the accent,

The monk, the rebel, the choices you resent.

I am always "this" or "that,"

Never the whole mosaic, never truly intact.

I am not the one you must revere,

Nor the one for whom you hold the door near.

I only ask you to see and to be aware:

Without me, your worlds are stripped and winter bare.

Incomplete, fractured, and empty all along,

I am the infinity that fills you and holds you strong.

Well Wisher

 

It does not matter.

 

You propelled me forward,

Or stayed behind to let me soar;

Either way I drift, untethered, alone.

 

In the blinding dark, my hands hold void,

My feet hover, tread paths you once carved.

Why does my fractured soul keep searching,

When my wholeness is diffusing away?

 

Have I arrived at my destination?

The laurels, the cheers, the revelations—

Are they worth this journey ?

If I am filled with hollow blackness,

Where is the complete fullness I yearn for?

 

Without you by my side,

Why does it feel as though

I no longer reside in your heart?

இறை

 

அறம்பொரு ளின்பம் வீடு நாற்பயன் 

மறத்தொடு  கல்வி செல்வம்  முப்பொறி 

அழித்த  லாக்கல் காத்தல்  முற்றொழில் 

யருளி மறைத்தலி னிறையனார் குணமே

Hyla Brook

 

Hyla Brook by Robert Frost

By June our brook’s run out of song and speed.
Sought for much after that, it will be found
Either to have gone groping underground
(And taken with it all the Hyla breed
That shouted in the mist a month ago,
Like ghost of sleigh-bells in a ghost of snow)—
Or flourished and come up in jewel-weed,
Weak foliage that is blown upon and bent
Even against the way its waters went.
Its bed is left a faded paper sheet
Of dead leaves stuck together by the heat—
A brook to none but who remember long.
This as it will be seen is other far
Than with brooks taken otherwhere in song.
We love the things we love for what they are.

 

Another magnificent masterpiece by the great poet Robert Frost. The poem flows well, maybe like the Hyla Brook of Spring, and paints a vivid image of the scenery in this fifteen line sonnet and leaves the readers with a heavy heart and contemplative mind at the end.

This could be about any tiny brook behind our houses; the one that is very active, with song and speed, in the spring and with Hyla breed (Frog) croaking and jumping over the stream with full life. By summer, and by June, the same brook dries out; may be the water stream gone underground (where does soul goes when one dies?). The scorching summer heat dries the foliage and covers the stream as a long sheet of faded paper. It will be hard to call this dried-up stream covered in foliage, a brook. This is not the brook that was described earlier in this song or talked about elsewhere. But for people who have seen various stages of this brook at that location and has lived with it and has seen it in various seasons, this nonexistent waterbed is nothing but a brook. We, the readers, also love this brook. The hope is this will also change, and it will be filled with water and the brook will get its life in a matter of time.  We love the brook, or life, for what it is and not what it should be (when we see it or wish).

Is there any other better way to explain the circle of life other than Frost’s way? The water of the brook may change over seasons, overflows, and dries up but the stream stands there. Men may come and men may go but life goes on forever (and here it is water for this brook). If someone focuses on the brook, like the life as a whole, they can  hear the song and the speed of stream and witness the dried patch of land covered in faded foliage bed over the seasons. Similarly, we can witness the birth, the growth and the death as various phases of life. Without these phases or seasons, neither the brook nor the life is complete and we love the life or brook for its genuine wholesomeness and for what they are. If we love someone or something for a part or a phase of them, will that be true love?

On the other hand, if someone takes a snapshot of life in discrete seasons, the presence, and the absence (of something or water of the brook) can create happiness or sadness. The drying of water questions the very existence of brook like losing a loved one in the earth. However, if we lose a loved one, the physical vacuum created by their absence is filled with their memories in our mind. When we say we love them, we love their life. We celebrate their life with their death.

This poem also provides another perspective from the life of any individual in this world. Age and time can change one’s physical appearance; the seasons can change one’s energy level; the worldly situations over time can change one’s positions – financially, socially etc. When one is young, with high energy and wealth, they are surrounded by dreams, beauty and like-minded groups who are mutually benefited (like frogs). As one ages, they will be the repository of experience which are etched in the memory (Song) elsewhere. They may not have a group of people surrounding them and they could be alone. However, the frog knows the brook and the family and friends of the individual know them and love and celebrate them.

Every individual needs to be celebrated and loved for who they are. Life needs to be loved for what it is.

ஈண்டுநீ அருளாது ஆண்டுறைத் தல்லே

 திணை: மருதம்

சிறுவூடல்

(தலைவியின்  கூற்று)

 

தொழில்

தொழிற்றொழி லெனக்குறுந்  தொடிதுறந் திளம்பொழு

தொழிந்தே யிராப்புகு விளைஞ மறந்தனை

பூண்டுள நகையுதிர்  பயன்மொழி யதனால்

ஈண்டுநீ யருளா தாண்டுறைத் தல்லே 

முதலுணவு

வயற்கயல் வெண்நெ லடிசல் வைகறை

துயிலறுக் கண்தீக்  கொய்து   துப்பாய 

மேயெரு தன்ன யுண்டாய் கேட்பின்

தாய்கை மணமில் லென்றாய் மன்னவ 

நீண்டு மொழியேன் பெருஞ்சொல் பாராட்டின்

யீண்டுநீ யருளா தாண்டுறைத் தல்லே 

ஆடற்தலைவியின் ஊடல்

(மற்ற பெண் தலைவன் இழிப்பேச்சிற்கு ஊடி உரைத்தது)

 

தீண்டி யுரைத்துள முருக்கினை மாதவி

மாண்டிடக்  குலத்தாற் பழித்தனை

யீண்டுநீ யருளா தாண்டுறைத் தல்லே

விரைந்திடு வானூர்தியே

 

இன்விண் வாழ்த்தி முந்தி அழிதுளி

நனைந்து மண்காணா பல்பூ வனப்பை

விண்கண்டு கானிசை யோர்ந்து 

தண்கார் கவிந்தவிர் காதலி சேர்தேரே

பெரிதுவக்கும் தாய்

 (தலைவனும் தலைவியும் இருந்து இயற்றும் இல்லறம் குறித்து செவிலித்தாய் நற்றாயிடம் கூறியது)

முல்லைத் திணை

மென்வான் பாடி வாய்வழி ய‌ழிதுளி

முன்றில் பெயில மென்கரந் நீட்டிக்

கொண்டதும் இளந்தாய் முகமுதற  கொன்றைக்

கண்ணியோ வெனகிறங்கு வண்டு விலக்கி

திண்டோ ளணைப்பான் மறிபிணையை தாயே

கானல் நீர்

 

தலைவி, பொருளீட்ட சென்ற தலைவன் குறித்து, இரங்கியது

 

வேனில் வெள்ளரி படர்ந்திட வருவயோ

மேனி வருந்திட  (வெயிற்சுரம்) வெறிமணற் றிருத்துவ

வளைகுடா வளர்ந்திட விரிகுடா வாழ்த்திட

மெய்யுதிர்  வியர்ப்புட  னுயிருமிழ் கலுழிசேர்

பொய்யா  பேரற னீன்பொருள்   பெருக்கியே

மின்னணு காட்டிடும் முருகுடை நின்முகம்

உனுள்ளமும் கூடவே மதுரமாய் வழிந்திடும்

எனினும் தொட்டுண்டு நுகரா புலமழியுமே

நின்றும் வீழ்கிறேன் வென்றும் தோற்கிறேன்

உன்னுரு வேறிய‌ நமன்பு பாய்ந்த

நன்மகன் வேண்டுமே நல்லறம் போற்றவே