இறை

 

அறம்பொரு ளின்பம் வீடு நாற்பயன் 

மறத்தொடு  கல்வி செல்வம்  முப்பொறி 

அழித்த  லாக்கல் காத்தல்  முற்றொழில் 

யருளி மறைத்தலி னிறையனார் குணமே

Hyla Brook

 

Hyla Brook by Robert Frost

By June our brook’s run out of song and speed.
Sought for much after that, it will be found
Either to have gone groping underground
(And taken with it all the Hyla breed
That shouted in the mist a month ago,
Like ghost of sleigh-bells in a ghost of snow)—
Or flourished and come up in jewel-weed,
Weak foliage that is blown upon and bent
Even against the way its waters went.
Its bed is left a faded paper sheet
Of dead leaves stuck together by the heat—
A brook to none but who remember long.
This as it will be seen is other far
Than with brooks taken otherwhere in song.
We love the things we love for what they are.

 

Another magnificent masterpiece by the great poet Robert Frost. The poem flows well, maybe like the Hyla Brook of Spring, and paints a vivid image of the scenery in this fifteen line sonnet and leaves the readers with a heavy heart and contemplative mind at the end.

This could be about any tiny brook behind our houses; the one that is very active, with song and speed, in the spring and with Hyla breed (Frog) croaking and jumping over the stream with full life. By summer, and by June, the same brook dries out; may be the water stream gone underground (where does soul goes when one dies?). The scorching summer heat dries the foliage and covers the stream as a long sheet of faded paper. It will be hard to call this dried-up stream covered in foliage, a brook. This is not the brook that was described earlier in this song or talked about elsewhere. But for people who have seen various stages of this brook at that location and has lived with it and has seen it in various seasons, this nonexistent waterbed is nothing but a brook. We, the readers, also love this brook. The hope is this will also change, and it will be filled with water and the brook will get its life in a matter of time.  We love the brook, or life, for what it is and not what it should be (when we see it or wish).

Is there any other better way to explain the circle of life other than Frost’s way? The water of the brook may change over seasons, overflows, and dries up but the stream stands there. Men may come and men may go but life goes on forever (and here it is water for this brook). If someone focuses on the brook, like the life as a whole, they can  hear the song and the speed of stream and witness the dried patch of land covered in faded foliage bed over the seasons. Similarly, we can witness the birth, the growth and the death as various phases of life. Without these phases or seasons, neither the brook nor the life is complete and we love the life or brook for its genuine wholesomeness and for what they are. If we love someone or something for a part or a phase of them, will that be true love?

On the other hand, if someone takes a snapshot of life in discrete seasons, the presence, and the absence (of something or water of the brook) can create happiness or sadness. The drying of water questions the very existence of brook like losing a loved one in the earth. However, if we lose a loved one, the physical vacuum created by their absence is filled with their memories in our mind. When we say we love them, we love their life. We celebrate their life with their death.

This poem also provides another perspective from the life of any individual in this world. Age and time can change one’s physical appearance; the seasons can change one’s energy level; the worldly situations over time can change one’s positions – financially, socially etc. When one is young, with high energy and wealth, they are surrounded by dreams, beauty and like-minded groups who are mutually benefited (like frogs). As one ages, they will be the repository of experience which are etched in the memory (Song) elsewhere. They may not have a group of people surrounding them and they could be alone. However, the frog knows the brook and the family and friends of the individual know them and love and celebrate them.

Every individual needs to be celebrated and loved for who they are. Life needs to be loved for what it is.

ஈண்டுநீ அருளாது ஆண்டுறைத் தல்லே

 திணை: மருதம்

சிறுவூடல்

(தலைவியின்  கூற்று)

 

தொழில்

தொழிற்றொழி லெனக்குறுந்  தொடிதுறந் திளம்பொழு

தொழிந்தே யிராப்புகு விளைஞ மறந்தனை

பூண்டுள நகையுதிர்  பயன்மொழி யதனால்

ஈண்டுநீ யருளா தாண்டுறைத் தல்லே 

முதலுணவு

வயற்கயல் வெண்நெ லடிசல் வைகறை

துயிலறுக் கண்தீக்  கொய்து   துப்பாய 

மேயெரு தன்ன யுண்டாய் கேட்பின்

தாய்கை மணமில் லென்றாய் மன்னவ 

நீண்டு மொழியேன் பெருஞ்சொல் பாராட்டின்

யீண்டுநீ யருளா தாண்டுறைத் தல்லே 

ஆடற்தலைவியின் ஊடல்

(மற்ற பெண் தலைவன் இழிப்பேச்சிற்கு ஊடி உரைத்தது)

 

தீண்டி யுரைத்துள முருக்கினை மாதவி

மாண்டிடக்  குலத்தாற் பழித்தனை

யீண்டுநீ யருளா தாண்டுறைத் தல்லே

விரைந்திடு வானூர்தியே

 

இன்விண் வாழ்த்தி முந்தி அழிதுளி

நனைந்து மண்காணா பல்பூ வனப்பை

விண்கண்டு கானிசை யோர்ந்து 

தண்கார் கவிந்தவிர் காதலி சேர்தேரே

பெரிதுவக்கும் தாய்

 (தலைவனும் தலைவியும் இருந்து இயற்றும் இல்லறம் குறித்து செவிலித்தாய் நற்றாயிடம் கூறியது)

முல்லைத் திணை

மென்வான் பாடி வாய்வழி ய‌ழிதுளி

முன்றில் பெயில மென்கரந் நீட்டிக்

கொண்டதும் இளந்தாய் முகமுதற  கொன்றைக்

கண்ணியோ வெனகிறங்கு வண்டு விலக்கி

திண்டோ ளணைப்பான் மறிபிணையை தாயே

கானல் நீர்

 

தலைவி, பொருளீட்ட சென்ற தலைவன் குறித்து, இரங்கியது

 

வேனில் வெள்ளரி படர்ந்திட வருவயோ

மேனி வருந்திட  (வெயிற்சுரம்) வெறிமணற் றிருத்துவ

வளைகுடா வளர்ந்திட விரிகுடா வாழ்த்திட

மெய்யுதிர்  வியர்ப்புட  னுயிருமிழ் கலுழிசேர்

பொய்யா  பேரற னீன்பொருள்   பெருக்கியே

மின்னணு காட்டிடும் முருகுடை நின்முகம்

உனுள்ளமும் கூடவே மதுரமாய் வழிந்திடும்

எனினும் தொட்டுண்டு நுகரா புலமழியுமே

நின்றும் வீழ்கிறேன் வென்றும் தோற்கிறேன்

உன்னுரு வேறிய‌ நமன்பு பாய்ந்த

நன்மகன் வேண்டுமே நல்லறம் போற்றவே

நிறம்

 

நீர்க்  கோர்த்த வண்ணம் வானவில்லில்  நிறைந்திடும்

ஈக் கோர்த்த வண்ணம் தீந்தேனில் இனித்திடும்

தீக் கோர்த்த வண்ணம் கார்வானை அளந்திடும் 

மைக் கோர்த்த வண்ணம் வரலாற்றில் நின்றிடும்

இம்மண் கோர்த்த வண்ணம் வசந்தத்தில் தெரிந்திடும்

நம்கண் கோர்த்த வண்ணம் அனுபவத்தில்  முடிந்திடும்

 

 

இறை கோர்த்த வண்ணமே  இம்மண்ணுயி ரென்றால்

இணை சேரும் காதலும்  வண்ண மன்றோ?

வண்ணங்களின் கூட்டேபேராற்ற லென்றால் வர்ணத்தால்

வகைபிரிக்கும் மனிதம் வன்ம மன்றோ ?

முதுமாலை தொடுவானம்

 

நெய்தல் திணை

 (தலைவி வரைவு வேண்டி தோழியிடம் கூறியது)

அலைநிலை வரையுந் நிலவும் கதிரும் (முன்னிராக் கதிர்மதி )

வலைஞன் மனங்கரைத் தணைக்குமோ

புலைசே ரெக்கர் நண்டுக் கோர்த்தலரே

அல்லது

அலைநிலை வரையும்  நிலவும் கதிரும்

வலைஞன் மனங்கரைத்   தணைக்குமோ எக்கர்

புலையலர் கோர்த்த முதுமாலை வளியே ( எக்கர் நண்டே)

அல்லது

அலைநிலை வரையும்  நிலவும் கதிரும்

வலைஞன் மனங்கரைத்   தணைக்குமோ 

புலையலர் கோர்த்த எக்கர் நண்டே

குற்றாலக் காரிகை (தலைவி தோழியிடம் தலைவனை காணாது கூறியது)

 களிறு கால்படு முக்கனி யருஞ்சாறில்        

மிளிரும் பொதிகை மிஞிறு தேனோத

மகிழம் மிதக்க அகிலும் மணக்க

முகில்முகர்ந் தருவி சேரூர் மென்தோளை

மறந்தனன் தென்காசித் தென்றல் மைந்தனே!

Inclusion for Completion

 

In the continuum of  my infinite dimensions

I have pieces of color, music and emotions
the strands of assembled thoughts, fragrance and feelings
the parcels of harshness, love and all dealings
I knew something, lost something , while I am stuck stagnant
 
I breathe fresh warmth, cold sacrifices and screams
Drink ambitions, freedom, forces and dreams
Walk on generational rubbish barefooted
Eat rules, expectations, and words that are heated
When I touch, my heart melts and broke into  life fragments !!
 
Is my song of belief, a burden to the waves of sound?
The bouquet of flowers mistaken for my wish for the garden stroll
My two ears receive unstopped directions to bound
And your blanket empathy is not any wool for my cold soul
 
I search myself inside me and inside you…
I am the most tangible, yet lost in this world though
 
I don’t see me in the corporate board
nor even in the mirrors of God’s abode
Even Sun does not make my shadow
Nor the rolling hills echo
 
I may entertain you with a fire in the belly
Still cannot walk alone down the alley
 
The  blood of meat I eat, taints my view
My face cannot reflect through those veils
My type of music cannot, on any stage, sail.
 
When I stand with my genuine soul, 

the  nostalgic comforts and practices, in your mind, roll

All the secured servitudes of the past
The ego boosting kisses of eras past
Biases of the generations past
You remember them all.
 
I am just the vagina, the gender, the country and the black
Nothing but the language, religion, poor and all you attack
The deceit and love, the dalit and the accent
The monk or the cult, or the choices that you resent
This or that but never the whole nor me
 
I am not THE one you have to respect…
Nor to hold the door open or perfect
 
I just need you to be aware…
And without me your worlds are
Never infinitely strong..
I am the infinity –that you debate and value all along!

 

 

Well Wisher

It does not matter.
 
You propelled me forward
Or you stayed behind;
But, I am walking alone
 
If you are not by my side
You’re not in my heart…