பராபரமே

நினைவுகள் நகர நெஞ்சம் கனக்கிறது
நிலையற்ற பொழுதினில் நானிருந்த தடயங்கள்
நீர்கசியும் விழிகள் நெகிழ்ச்சியாய் இதயம்
நிறைந்த நின்னூடகம் நினைவுறுத்தியது நீயிருப்பதை

தாயாக தமிழாக உயிரோடு தழுவினாய்
தனியாக திளைத்த தருணங்கள் எனக்கேது?
சுதந்தர மூச்சோடு பெருந்திடம் வழங்கினாய்
சுயபெருமைக்கு இங்கெது சிந்தையில்?

உனது பெருமகிழ்ச்சி எனது வளர்ச்சி
உனது பரிசு எனது மனிதர்கள் பதவிகள்
நம்பிக்கையூட்டுகிறாய் தனியாளாய் புவிவெல்ல !
நானறியாது ஏந்துகிறாய் தடுக்கிவீழ் நேரங்களில் !!

அறிவிற்கு புலப்படா ழ்ந்த பரம்பொருளே
அடியேனின் வாழ்வு உன்பேரிசையில் சிறுதாளமோ?
பேராற்றலின் அதிர்வோட்டம் எனது உயிரோட்டமோ?
பரந்த சகவாழ்வும் சமவாழ்வோ? அதுவொன்றோ?

இனி

வாழ்க்கையோர் போராட்டம் என தயாராவதா?
விளையாட்டென விதிகளை சரி பார்க்கவா?
சிரச்சுமையென கடன் கழிப்பதா?
சுலபமாய் சிரிப்புடன் எதிர்கொள்வதா??

..இராசிரா